|
A arxila e a caolinita extraídas deste xacemento están intimamente unidas á biodiversidade que colonizaba o substrato xeolóxico e á braña que dominaba a paisaxe. A súa extracción deu lugar á canteira e ao beneficio material cos diversos produtos alí orixinados. Esgotada esta, a restauración do espazo devólvenos unha zona húmida en nova evolución. Este ciclo xustifica o recurso ao solo, ao barro e á cerámica –materiais reciclables–, á auga e á vexetación como elementos clave na estética da sala principal do centro. 
 | Contidos do museo etnográfico
- Érase unha vez a Terra.
- Que é a arxila?
- Barro sodes e en barro vos converteredes.
- Onde se forma o barro?
- A extracción do barro.
- O "paso a paso" da creación dunha peza de cerámica.
- As técnicas para a elaboración de cacharros.
- Historia da cerámica en Galicia.
- A olaría popular galega.
- Auga, terra, aire e lume: os catro elementos presentes na cerámica e na braña.
- Desde os antigos ladrillos de adobe ata os modernos bloques de termoarxila.
- As telleiras.
- Así era un antigo forno de telleira.
- Así funcionaba o forno dunha telleira.
- Evolución dos fornos.
- A elaboración dos ladrillos.
- O proceso de elaboración da tella.
- As novas telleiras.
|
|
|
|
Barro sodes e en barro vos convertiredes |
|
A propiedade máis importante das arxilas é a plasticidade. A plasticidade fai posible que a arxila, mesturada e amasada con auga, poida ser deformada a vontade (modelada) e que conserve a súa deformación ao cesar o noso modelado. Ao secar, e desaparecer con iso gran parte da auga, a arxila deixa de ser “plástica”. |
|
Ler máis...
|
|
|
As telleiras ou cabaqueiras son instalacións destinadas a elaboración de tellas, ladrillos e outros elementos de construción feitos en barro. Estaban formadas por varias partes diferenciadas en función da súa utilidade cunha disposición variable que xiraba ao redor dun elemento principal, o forno. |
|
Ler máis...
|
|
|
|
|
|